1920'ler

French Impressionism

1920'lerin Fransız sessiz sinemacıları, duyguyu, belleği ve rüyaları perdeye taşımak için üst üste bindirme, ağır çekim ve ritmik kurgu kullandı.

Birinci Dünya Savaşı'ndan sonra bir grup Fransız sinemacı, sinemayı duygu ve algının sanatı yapmaya çıktı. Photogénie sözcüğünü ortaya atan Louis Delluc bunu savundu; Abel Gance, Germaine Dulac, Jean Epstein ve Marcel L'Herbier ise gerçekleştirdi. Karakterlerin yalnızca ne yaptığını değil, ne hissettiğini ve neyi hatırladığını göstermek için üst üste bindirme, yumuşak odak, ağır çekim ve hızlı, ritmik kurgu kullandılar. Gance'ın Napolyon'u üç perdeli finaliyle bunu en uca taşıdı. Dulac ve Epstein kamerayı rüyalara, denize ve iç dünyaya çevirdi; Clair'in Entr'acte'ı aynı enerjiyi saf oyuna dönüştürdü. Ses 1929 dolaylarında geldi ve akım sönükleşti, ama fikirleri yaşadı.

Nerede: Fransa, özellikle Paris
Ne zaman: Yaklaşık 1918'den 1930'a, sessiz dönem
Önemli isimler: Louis Delluc, Abel Gance, Germaine Dulac, Jean Epstein, Marcel L'Herbier, Jacques Feyder, René Clair
Başyapıtlar: J'accuse (1919), La Roue (1923), Gülümseyen Madam Beudet (1923), Entr'acte (1924), Napolyon (1927), Usher Evinin Çöküşü (1928)
Miras: Filmin yalnızca görüntüyle düşünceyi ve duyguyu anlatabileceğini gösterdi; sonraki avangart ve gerçeküstücü sinemayı besledi

Nelere bakmalı

Duyguları ve anıları göstermek için üst üste bindirme, yumuşak odak ve ağır çekim
Müzik gibi kurulmuş hızlı, ritmik kurgu
Yüzlerin, nesnelerin ve denizin yakın çekimleri; photogénie arayışı

French Impressionism konusunda yeniyseniz, başlamak için rehberimize göz atın.